Ich grieß eich all emol do drunne
und um unsan Rothausbrunne.
Ich eiern 50. Parre im Jubiläumsjohr mit gonz viel Niveau,
Nils Drücker fum Nome, bin immer noch do.
Moin Mundschenk is de Florian Bauer,
sou wie ah vorg’s Johr, blous e´weng schlauer.
Mit mords Erfahrung fum ledschde Johr,
mäschd dem, sou schnell kohna meij was vor!
Unsan erschte Kerweborscht is nai,
awwa seit 11 Johr schun, bei de Borschdwahl mit debei.
Vorg’s Johr horra soi Ziel endlisch erreischd,
Michael Wagner – der kohm onnare gleicht!
De Werner-Flemming-Gedächtnis-Pokal hotter hohm getraare,
denn er, hot sisch bei de Wettkämpf als beschdaa geschlaare.
In voller Pracht, grieße mer alle fun eisch,
vor Kraft strotzend un an Erfahrunge reisch.
Mundschenk jetzt erschd mohl en Schluck fer die Seele,
fum Redde grigg ich eh gonz trockenie Kehle.
Isch häb eich lieb, des wissd‘er jo,
un unsan Boijemoschter sowieso.
Ich hoff ehr liebt mich alle ah,
om meischte awwa, hoff ich uff moi Fraa.
Des Kerweparreomt – Herrschaffte,
des muss e Ehe erscht verkrafte!
Wisst ehr des schun, ich will jetzt net lieje,
dass uff Kerweparre, die Weibsleit flieje?!
Mer gäihts ums Omt un net ums Bett,
isch mach des, wäije de Kerweredd!
Sou monsch alter Kerweparre-Kollege,
hot in gonz verschiedene Bette, schun gelege.
Des kimmt mer gar net in de Sinn,
weil ich sou gut verhaiert bin.
Isch häb eich gern, doch glaabt mers grad,
isch, bin im Kerwe-Zölibat!
Ich hoff die Sach is jetzt geklärt,
un wuschische Weibsleit, sin abgewehrt.
Moin Mundschenk, der mit Kerwe feiert,
is Gott sei Donk, ah gut vaheiert.
Der erschte Kerweborscht, is normahlerweis gonz frei un gscheit,
wonna ned grad mit de Schlumbel verheijert is, – is´a zu allem bereit.
Der is lose un leddisch – sou wie’s verlongt,
im ledschde Johr, do warer ned ohn Daag kronk,
er heed gern e Fraa die en sou nimmt wie‘er do stäit,
die soi Hemma bigglt un als mol mit´em fott, zum Donze gäit!
Awwer halt – driggd mer do unne die Deer jetz net oi,
es werd gewardd bis die Schlumbel begraawe is
– Ohstond muss soi!
Bevor mer starte gibt’s noch en Donk vorab,
zwo Herrn ware mit´re guude Idee uff Zack.
Unser Woihoheide haaße oigongs alle willkumme im Ort,
un wäije de Gleischberechtigung steijn jetzt ah fun uns drei, Schilder dort!
En Donk on die Firme Wiegand un Nedza,
on die zwee Hopfetee- und Schorlepetza,
Zeit isses worn, ihr häbt eisch geriert,
un eisch dodebei, net vor de Koschde geniert,
jetz grießt ah es männlische Dreigestirn zur Kerwe wie scheeeen-
,
awwa ich muss eich saare, wonns noch de Stadt geht, deffe die Schilder om Dienstag nimmeij do
stehn.
Dass die Woihoheide schenner ohzuschaue sin wie meer des steht jo außer Frage, awwa glei die
Schilder abreiße, was det donn ihr dezu saage?
Fer eich all noch e Info aus erschder Hond,
in moim Vornome gibts koo „EE“, nochem Drucke der Schilder, wurd des ah dem Nedza bekonnt.
Auf Mundschenk mehr trinke uff die zwee Spender fumm Ort, ich will blous hoffe, die Schilder,
misse net glei wirra fort.
Unsa Verwaltung, kimmt jo in jeda´re Redd vor,
schießt sisch awwa ah konstant, selbschd ins Tor.
Was do schun wirra lous war, de Zeddl is long,
Titel: „Die Verwaltung, un de Metzgers-gong“.
Was kimmt als erschdes – ajo — es Minera-Gelände,
de Bebauungsplohn is dorsch – hot des Elend e Ende?
Wie ledschd Johr schun, geb isch hier zu bedenke,
Bedarf un Bedäffnis, net fehlzulenke.
Bäcker-Kette hawwe mer doch allerhond,
was werklisch fehlt, is en Drive-in Gutsel-Stond,
en Kosmetik-Drive-in fers Lasern un gäije Pickel,
Drive-in-Apothek: per E-Rezept, Viagra, fer de Giggl.
Drive-in-Beichtstuhl fer spontane Sünder,
Drive-in — to meet and greet your Tinder?
Hauptsach der Schondfleck is e mol fort,
optisch mäschd des schun was, mit unserm Ort.
Inhaltlisch hingäije, isch konn nur stier starre,
isses e bissel wie in´emme Käffisch voll Narre.
Es Bürgerbüro, ear hebbts gelese un gsehn,
muss´t ausm Erdgschoss fum Rothaus fott gehn.
Zomme mit Friedhofs- un Stondesomt,
hoggds mit de alte Mewwl, in neijem Gewond,
in de frischrenovierde Alueda, zuledschd SOPO gedaaft,
wern jetz Ausweis un Urkunde verkaaft.
De Boijemoschda hingeje hoggd weida im Schloß,
vornedroh, steijt soi neijmodisch Diesel-Roß,
un do drunne bleibt die Deer jetz konschdant zu,
de Publikumsverkehr geht in die Bachgass – de Jürgen hot Ruh.
Dodebei wärs doch, doo vorne fun de Lage sehr gut,
Drive-in-Boijemoschda-Sprechstund Jürgen — nur Mut!
Uff ‘me Schesslong, des uffm Drehteller steht,
360-Grad bewegte Bürgernäh – isch glaab– des geht.
Wonn‘s Bachgassefeschd nochmol stattfind, ma waas grad net,
wär des die Attraktion zur Eröffnung – jedi Wett!
Awwer wer waas, ob sich do die Fronte entsponne,
zwische denne do hinn un de IG do vorne,
bäis is gschennt worn, so Zeitungsberischde fum Mai,
e Sicherheitskonzept meeßt uff jeden Fall bei,
die Varoine heede sich net bei´ne zurigg gemeld,
jetz waas mer net, wer do die Verpflegunge stellt,
vorher Hofflohmarkt, Ende Juli Alla-Hopp-Jubi im Weschde,
die Orga sei schwierisch, koh Personal fer all die Feschde.
Die IG wünscht sisch Unnastützung, vielleicht e Schirmherrschaft, die Ufflage un Ohforderunge,
koschde se viel Kraft,
die IG macht jo alles weiter awwer die Stadt die schießt quer,
de Bauhof hilft a schun mit, die fahrn do die Schilder hi un her.
Als neijes „Gewerbe“ in de Bachgass, do wärs jo arg schee,
wonn’s fun de Stadt geibt — noch e bissl mee.
Die Schirmherrschaft lehnt de Boijemoschda derzeit ab,
awwer es Bachgassefschd is wischdisch – do raacht de Krabb.
Personalprobleme kennschd du – doch – ah – soo,
seit Januar is doch ah schun wirra en Silverstar do!
De Fachbereich 3 werdd kommissarisch fum Junge Bernd geleidet,
weil sisch sunscht kohns find, wu uff dem Omt – gern arweidet.
Die Leit wolle fott, es Schloß is ball leer,
doo kennt ah wirra — es Bürgerbüro her,
während Firme im Zeitalter fun Homeoffice un Digitalisierung Bürofläche abmiede,
dut ma do drin — bei Personalmongel die Quadratmeter hiede.
Isch glaab jo isch heb schun mol flüschdisch geheert,
dass irgend sou en Hedgefond uff unser Schloß abfährt.
Vielleicht, un do heed die Stadt viel Glick,
wolle die Rothschilds-Noochfahrn ihr’n Bau wirra zurigg.
Die Marktpreise sin jo alleweil als nooooch owwe,
do wär so monsches Problem im Ort — ah glei behowwe.
Isch bin mer dodezu sischer, weil die joo menschlisch sinn,
em Boijemoschda soi Omtsstubb, bleibt owwe drin.
Drin is ah zur Badesaison im Facebook e Feija,
de Wiesesee dauernd zu, un die Oitrittskaade — saudeia.
Es gibt zwar zur Info, en WhatsApp-Kanal,
wonn’d e Johrenskart hoschd – is´da der, awwer grad scheiß egal,
Isch waas, es is koh Pflichtuffgaaab –so en Badebetrieb ufrecht zu erhalde, is faschd e
Millionegrab,
awwer optimiert mer des e bissel mit dem See,
donn is ah de Facebook-Shit-storm, wirra schee.
So Mundschenk, isch bin jetzt uff Level,
schenk oi, isch heb grad Dorschd wie en Hewwl.
Gonz Hemschbach is en Fliggedebbisch,
es Ohgebot beim Kiebeck dodegäije, is läbbisch!
Wer jetz Glasfaser hot, ich mach do kohn Spass,
der hot´s schennschde Patchwork uff soinr´e Gass.
Isch will jo net meckern, die dunn schunn viel schaffe,
nur denne ihr System, des konn ich net raffe.
Wohl demm der dehom is, orra Homeoffice hot– wie foi,
wonns klingelt kennts die Poscht, orra en Suppler, fun de Giganetz soi.
Koh Termin-Info orra Planung, do dunn die druff scheiße,
schoinz dunn die moijens werfel´e, orrra mit Pfeile uff en Stadtplan druff schmeiße.
Hoschd du en Gewölbekeller in de Altstadt, mit ‘re dicke Wond,
nemm de längschde Bohrer den de hoschd – des blous am Rand.
En Bohrer, en halwe Meder long des Ding -der arme Kerl schun gonz om verzweifeln,
wie en Spatz om Knoddel hängda on de Wond, un dut de Keller verdeifeln.
Ohschlag Bohrfutter, oh was e Glick,
hot de Bohrer uff de onner´e Seit des Licht der Welt erblickt.
E paar Daag später, de nägschde uh-oh-gekündischde Termin,
„mer wollte heit gonz gern doi Glasfaser noiziehn.“
Im Gewölbekeller gibt der dem Mitarbeiter zu verstehn,
no Kontakt, doi Handy, des wedd do hunne net gehen.
Mit em Kompressor, gibt der soim Kolleesch e Signal, jetzt konnscht die Glasfaser noiblose in de
Kawwelkanal.
Die Glasfaser kimmt, brillt der ins Handy noi –„STOP KOLLEGE“
des Kawel schießt weider, on de Sproch hot´s desmol net gelege.
Gefühlt 50 Meter Kawel zu viel hewwes in de Keller geschafft,
bis der am onner´n End des endlich rafft.
Fer de Ohschluss kimmt donn wirra e onneri Firma her,
bis dohie, – ohne Termine, – ohne Infos, do war´s halt schwer.
Die Verbindung jetzt schneller, es gibt kohn Verdruss,
gonz im Vertraue ich kenn do ohner, der guckt Filme uf Youporn, jetz ah bis zum Schluss.
Ich heib jetz moin Becher, uf Mundschenk jetzt werd ohner gelatzt,
Uff dass im Winter fun denne Flicke, hoffentlich kohner uffplatzt.
De meischde fun eich verzeil ich nix neies – bischt in Hemschbach Kerweborschd –
hoscht ah außerhalb der Kerwe, alsemol en gräisare Dorschd.
Gonz in der Mission der Sozialkontakts-Pflege,
warn im Winter e paar Kumpels fott — ohna hewe.
On dem Owend ehr Leit warn se wohl gonz stark am Hahn,
schoins sou stark, dass kohner mehr waas — wo genau se gewese warn.
Ich muss gestehn des bassiert ah de Beschde,
wonns halt leeft, is ah bei meehr, de Folgedaag en schleschde.
Irgendwonn Nachts, wer wees vielleicht wurds ah schunn hell,
wolle se Hohm, un des om beschde gonz schnell.
Ohns steht feschd, des is sicher üwwertraare,
fun denne Kumpels, do durft kooner mei faahre.
Ma waas sich zu helfe, ma is jo net bleed,
ruft ma halt e Taxi, wonns mim Laafe nimmäi geht.
Es Taxi is kumme, sie steije oi unsa Helde,
eh bissel kuschlig wurds, awwa hauptsach naus aus de Kälte.
In de Gutebergstooß is donn ah der Ledschde om Ziel,
vorm ausstaije bezäild´a die Zeche, Gott waas wie viel.
Leeft ma im Zick-Zack is ah en grade Weg long,
er erreischd awwer die Hausdeer, in soim waggelische Gong.
Drin vor de Deer steira mim Schlissl, fährt schier aus de Haut,
„saaremol, do hot ohns moi Wohnungs-Deerschloss umgebaut?!“
Fum gonze Schenne schun mortz die Krawatt,
geit funn inne die Deer uff „mach dich fott, orra isch mach disch platt“
Net gewisst wie´em bassiert geit´er aus‘m Haus noch ohnie raache,
guugd die Hausnummer oh un konns gar net glaawe.
Wonn‘d in die 20 muschd, doch du gehscht ohns zu weit,
ja donn ehr Liewe, werds fers Bett häigschdi Zeit.
Mundschenk schenk oi uf die Kerwe, uff unsa Leit
– un uf unsan Erschde de Wagener – der war halt e Haus zu weit!
Hebdas gelese orra wissda schon,
fun Hemschbachs neijschda Attraktion?
De Seniorenrat werd jetz gonz modern,
un will e Transport-Unnanehme wern.
Noh koh Poschd un ah koh Pakete,
sondan mit Rikschas als Persone-Beförderungs-Rakede.
Die ältere Leit sin jo oft net mobil,
kumme beschwerlich, orra gar net zum Ziel.
Weil nix fährt, orra net donn wonn fun Bedarf,
kennt mer sisch in Hemschbach inne Rikscha oimiede, mit soim Arsch.
Do strompelt donn ohns – selbscht´redend elektrisch,
ehre´omtlich, un gar net hektisch,
zum Doggda, zum Friedhof orra ins Café,
ehr Leit, des wär doch werklisch schee!
Vielleischd, wonn ah mol wier Auswärtische kumme,
werrn touris-dische Stadtrundfahrde unnanumme,
Die Außewirkung, die wär famos,
Hemschbach touristisch, wirra gonz grouß!
un fer soi Gsundheit wärs gar net verkehrt,
wonn de Boijemoschda – selwa fährt.
Nadeeeerlisch, des gab er selbschd zu Protokoll,
sin die Strooße in Hemschbach net iwwerall sou doll,
do meeßt er halt in Vorleischdung gehn,
dass die Rikschas, net wäije de Schlaglächer stehn.
Un weida gedenkt mit´emme Blick zurick,
gebt’s zu de folgende Kerwe, es nägschde Stigg:
in de 80er Johrn gabs de Kerweexpress,
fun Weste nooch Oste, un des ohne Stress,
bischd uff die Kerwe kumme un wirra hohm,
ear Leid, des wär moin schennschde Droohm!
Dienschd om Bürger, un de Jürgen der fährt,
des – wär fer uns alle, net verkehrt.
Munschenk schenk oi, mer bleiwe noch do,
so e Kerwe-Rikscha, die mächt misch froh!
Ledschd Johr in de Handgass, do warn die Dachdecker om Werke,
selbschd iwwer Kerwe, war denne ihr Gerüscht net zu verberge.
Bis zur Kerwe sollts eigentlich ferddisch soi, ich sags gonz behände,
oft wars Wetter schlecht, un dodezu, kahme ah noch onner´n Umstände.
Do sin die uff dem Dach rumgegrawwelt wie die Affe,
hewwe alles gewwe, warn do ordentlich om schaffe.
Dass beim Schaffe mol was bassiert, des is jo gewehnlisch,
desdeweje, heert ma ah fum Rothaus so wenisch!
De Dachdeckerlehrling steht uff de Pritsch und bringt Ziggel uff Maß,
des is mit de Flex– e scheiß Erwet, die mecht de G‘selle kohn Spaß.
Wie er ferdisch war, leigt er die Flex in die Werkzeigkischd noi,- was konn do schun bassiern?
Ich sags eisch, knallscht se uff e volli Dos Bauschaum,- konn die explodiern!
Orangene Flecke uff de Gass, was fer e Pracht,
schennere Flecke, hätt ah die Giganetz net gemacht.
Es Hofdoor fum Nochbar hot‘s ah noch verwischt,
bevors deier wedd, hott er des, donn liewer glei weggewischt.
Un wi‘er do wischt, do härt des Zeig aus un werd star,
ihr glaabt gar net was do in derre Werkzeig-kischd lous war.
Der greift noi, un was soll ich eisch saare,
mim Klumpe Bauschaum, konn mer allerhond, Werkzeig uff ohmol fott trage.
Die Moral fun derre Geschicht, die jeder jetzt kennt,
lager de Bauschaum fum Werkzeig immer getrennt!
Mundschenk schenk oi, hoch mit dem Becher,
ich trink uf Bauschaum, Ziggel un was schunschd noch brauchschd uff Hemschbachs Dächer.
Denkmäler hot Hemsbach ah,
ohns is die Michelhall – gonz klar.
Dezu häm‘ma jetz ah noch en naije Schatz:
unsan Volker-Pauli-Platz!
Un was kriggd de Kirschner fa ä Denkmal uffgstellt?
Aussem Sondervermöge gibt’s do sicher koo Geld.
Mim Bildungszentrum komma ah net prahle,
des Ding, konn koh Sau jemols bezahle.
Vielleicht gibt’s ä Stroß, vielleicht in Weg,
vielleicht ah e Pfäidel wuu de Name druff steht.
Warschoins gibt’s garnix, do hilft ah koh groine,
genau wie’s nix gibt, fa Hemschbachs Varoine.
Außerdem – sou säischd e aldi Hex,
kehrt dem Kirschner – a schun es Mexx.
Hemsbachs Parteie, die suche un finne
fa 2027 Boijemoschter-Kandidate, orra ah *inne.
Isch bin neutral un uffgeklärt,
e reifi Woischnegg, wär garnet sou vakehrt.
Vielleicht werds ah en alte Parre,
en Fink, en Klefenz, en Janowski, orra ah en Wiegant, die keende des mache.
Mundschenk schenk oi, isch konn was vertraare,
vielleicht kehr isch jo a zu denne Boijemoschder Kandidate.
In de evangelische Kersch konnscht net blous beede,
bei denne, geht ma heit naije Wege.
In de Hemschbäscher Woch do wars g‘stonne, die Evangelische häwe oigelade,
zu ‘me Freilust- Gottesdienscht — jetzt nochemol deitlich „ zu einem Frei-Lust-Gottesdienst“- uff
die all hopp-Oh´lage.
Isch häbs gelese un gedenkt,
uffe´me Kinnaspielplatz? – a die sin doch beschränkt!
Zu sou was gäiht ma doch gonz klar,
nooch Woinem, naggisch, ins Mirama.
Dort wär die Prä-rrischt ah net fa umme,
jedi Wett, es wärn sogar Katholische kumme.
Glei nooch de Iwwaschrift isses donn gekippt,
schoins hot sich do wohl, de Schreiwer vatippt,
denn fu´me Freiluft- Gottesdienscht wurd jetzad geschwätzt,
orra hewwe se kozfrisdisch de Setzer ersetzt?
In unsrä Kerweredd gonz klar,
war‘s Freiluscht-Thema imma da.
Uf Mundschenk schenk mer ohna oi,
Luschtvoll muss getrunke soi. Prost
Ende Juni om See heww-isch vernumme,
isses zu ‘me extrem dabbische Vorfall kumme.
Beinoh 38 Grad, so heiß wie des Joahr noch nie,
üwwer 6.000 Leit wollte sich abkühle – gonz egal wie.
Parkplatznot, kohn Platz zum ligge,
do is ohm Kerl, die Hitz wohl zu Kopp gestigge.
Uff de Wiss war kohn Platz, also gäit´er halt direkt ins kiehle Nass,
uff soim Spezial-Outdoor-Sitzsack – hott´er sich gedenkt dess wird´en riese Spass!
Also koh Zeit verliern un noi in de See,
abschalte vun Stress un Sorge – des wedd bestimmt schee.
Doch zack machts und die Sponnung im Sack die verpufft,
un dausend Styroporkugeln flieje dorsch die Luft!
Schnee im Summer – die Kuggeln om donze,
schee iwwers Wasser, om Strand long, und ah in die Pflonze.
Der arme Bademeischder, schun gonz verschwitzt,
is glei‘ soin Kescher, un es Netz holle geflitzt.
Is gschwumme wie bleed, die Kuggeln misse raus,
doch des Zeig flog als weida iwwa de See – was en Graus.
Un wie owends der ledschde Gaschd aus‘m Wasser war,
sahs immer noch aus wie uffm Polterowend – wunderbar.
Die Feierwehr is kumme mit Werkzeug, in voller Montur,
nooch iwwer zwoo Stund‘ war alles sauwa – See un Flur.
Bademeischda, Feierwehr und DLRG hawwes geschafft ohne Zonk,
SO sieht Zommenarweit aus eahr Leit – on derre Stell: vielen Donk!
De Üwweltäter, der hott sisch leider glei‘ verdriggt,
erschd Scheiße baue, donn verpisse – ich glaab isch werr verriggt.
Ich sags jetz, DES gilt ab sofort un fer alle Zeit,
Sitzmewl keehrn net in unsern Wiesesee, ehr liewe Leit.
Und dem Sitzsackheld, dem geb isch noch n Tipp – n Gude:
iwwer e Entschuldischung un Kaltgetränke, deed mer sich fraan, wie isch vermute.
Isch trink jetzt emol uf die Helfer, un uffs Styropor-Schneetreiiwe,
ohns sollt klar soi:
net nur de Kerwe, ah de Wiesensee muss sauwer bleiwe!
Macht die Aare uff guckt hie,
Hemschbach, sieht aus wie Pompeji!
Awwa unsan Vesuv, ehr Leit jetzt horschda,
unsan Vesuv is Boijemoschda.
Ja der Vergleich der is arg schief,
Vulkan-Vesuv, der is aktiv.
Die Geduld wätt longsom all,
es leeft nix, in de Hans- Michel- Hall!
Die Sanierung die pressiert,
wädd vum Rothaus schoinz ignoriert.
Elektrisch saniert werd entspannt nägschdes Johr,
do kimmschd‘er als Varoin, schun ziemlisch dabbisch vor.
Vor lauter Entsponnung ist noch nix entstonne,
beim Schaffe, wachse do die Arschbacke zomme.
Wonn gar nix bassiert außer zu penne,
do, konnscht ä Depression erkenne.
Bis 2027 zu schloofe, is nimme sou weit,
du muscht jo nix schaffe, awwa doi Leit
Ich sags vun dohowwe zu eich do drunne,
Stadtverwaltung, losst ma die Hall net verkumme.
Vor 29 Johr gonz leise,
fand des schun Kerweparre Fünkner scheiße!
Säischd blous: „oooh tun mer die Aare weh,
wonn isch unsa Hemschbach seh!“
Des war domols ah net vakehrt,
dorschs Dach dorsch, hott‘s in unsan Michelhall geräijat.
Parre Steve gab sellemols donn zu bedenke,
ma sollt „die Hall ohfach de Feierwehr schenke“!
„Khert se de Feierwehr“, säischt de Steve gonz im Vertraue,
„deed die Stadt sofort – ä naies Dach druff baue“.
Ob D-Mark, Euro hie un her,
Geld — gibt’s fa die Feierwehr.
Ich sag heit zu alle Hallesportvaroine gonz foi,
tret‘ doch am beschde grad all in die Feierwehr oi.
Altparre Patrick Janowski is Feierwehrkommondont,
der gibt eisch Sportler — glei die Hond!
Der reißt die Michelhall ab un baut dort, noo koon Puff,
der baut zomme mim Kirschner ä groußi Feierwehr-sporthall druff.
Dort kennda Donze, Ballspiele un Ringe,
Theater mache, die Gsongsvaroine kennte Singe,
die Hall glänzt wie de Petersdom,
halt sou, wie de Feierwehr ehrn Kroom.
Wär unsan Kerwevaroin außerdem ä Abteilung der Wehr,
gebd des, 14 Daag long Kerwe HER.
Alla uf mit eisch all niwwa in die Feierwehr glei,
bei denne, sin en Haufe Noochwuchs-Stelle frei!
Die brauche eisch Leit, fer en sischere Ort,
un die Michelhall-Sorge, wärn donn ah alle fort.
Wonns lichterloh brennt orra es Wasser im Keller steht,
die Hemsbächer Wehr kimmt eich zur Hilfe – egal wie spät.
On dere Stell on die Kamerade der Feierwehr, moin greischdes Chapoo,
ohne eiern Oisatz wär so monsches Haus in Hemschbach, schun nimäij doo.
Auf Mundschenk schenk ma ohna oi,
koo Wasser-Marsch, heit trink ich Woi!
Links un rechts om Arm die Hond,
sin als Wunner, der Natur bekonnt.
Fingermotorik bringt ma de Kinner schun gonz frie bei,
mit Fingerspiele allerlei.
Bei ohm Spiel, werd de Kinna vermittelt,
dass de Zoigefinger die Gwetsche schittelt.
De Zoigefinger war frieher sehr präsent,
des waas, wer noch die Wählscheib fum Telefon kennt.
Im Zeitalter Handy is alles farriggt,
die Hausdeehrklingel, wätt heit mim Daume gedrickt.
De Ringfinger, der zeigt gonz foi:
die Fraa, die muss verheiert soi.
De klone Finger gonz auße unne,
wärt gern zum Nasloch-bohrn genumme.
De Mittelfinger, die Kanon,
der hot ä – gonz besonneri Funktion!
Koo Ongscht es werd jetzt net intim,
bei Autofahrn – do sieht ma ihn.
Sou wies im März in der Woinemer Nochrichte zu lese war,
Freitagsowends um vierzehn Uhr dreißig – hajo alles klaa- kriegt ohna die Vorfahrt genumme – un
des vunnare Fraa.
Die Fraa un ehrn Beifahrer häwwe entschuldichend geschtikuliert,
des hot de Vorfahrtgenummene net akzeptiert!
Vielleicht die Entschuldigung gonz falsch verstonne
zeigt der soin Mittelfinger dorsch die Autoscheib vonne,
Der 58 jährige, beleidischte Beifahrer steigt aus net so helle,
will den Mittelfinger-fahrer zur Rede stelle.
Doch de Mittelfinger zeigt Gewalt,
un hot die Hond- zur Fauscht geballt.
Häischt dem Beifahrer zwee uff die Lell,
un – beleidischt ihn noch schnell.
Ecke Tilsiter-Schäffgraawe, die Polizei hot Zeuge gesucht,
dieser Mittelfinger schoint verflucht.
Moin Mundschenk, muss ich saare, is do sehr penibel,
dem soin Mittelfinger – is ah – ultra sensibel
Der taucht ihn oszillierend oi,
un prüft dodemit, die Trinktemperatur fum Woi,
Auf Mundschenk loss doin Finger kreise,
uff die altbekonnte Weise. Prost ehr Leit
In de Friedrich-Ebert-Stroß, do war ohner net lieb,
mehr nennen heit, Winnie – de Hooonischdieb.
Nachts issa in die Schillerschul oigebroche– gonz im Vertraue,
Wertsache, wollt der dort wohl klaue!
Wer Wertsache in Hemschbächer´s Schule sucht,
der hot in Hemschbach gonz sicher koh Schul besucht.
Was will ma donn in de Schillerschuhl stehle,
des konscht om kloone Finger abzäihle.
Es wertvollschte Stück dort, spitzt eier Ohrn,
is de Overhead-Projektor aus de 70er Johrn!
Wassa in de Schul gfunne hot, des war echt komisch,
in de Zeitung war gstonne — kischdeweis Hoooonisch!
Moin erschte Gedonke: was e Zeitungs-Legende!
Vergreift sich ofach am Thomas Pohl soinr´e Laggerbestände.
Jetzt ligg ich nachts wach, unn es lässt misch net ruhn,
was hot donn die Schul-Digitalisierung mit Hoooonisch zu dun?
Egal, de Oibrecher hot de Hoooonisch geklaut,
ä paar Gläser verbroche un sich alles verbaut.
Die Polizei hot Dags druff, ä Hoooonischspur gfunne,
die kimmt direkt aussem Schulkeller drunne.
Fiehrt in die Oibrecherwohnung glei on de Schul vis a wiee,
eh Leid, viel dabbischer, gäits garnimmi!
Sie hawwe de Oibrecher verhaft, es war alles verbabbt,
schoinbar, issa auf de Flucht ah noch in de Hoooonnisch gedabbt.
Wonn ohner in e Schul oibricht,
is jo alles klar, der Kerl, der is net gonz dicht!
Isch bin jo frieher ah gern, un des net gelorre –
aus de Schule ausgebroche!
Moin Mundschenk dieser alte Scherge,
säischt des det ma heit noch merke!
Ich häib moin Krug ehr liewe Leit,
un trink: uff Winnie Puuh, un dessen Dabbischkeit!
Sou wie alle Johr geht’s fer die Woihoheite raus,
uff Bildungsfahrt nooch Berlin, weit fort fun Zuhaus.
Hemsbach is oigelade mit Hotel und mit Zug,
ma wees jo,– Bildung – die dut jedem gut.
Svenja die Erste, mit Kron un Hoofstaat, gonz in offizieller Pflicht,
doch wer mohnt do konn nix bassiere, kennt unser Hemschbäscher nicht.
Mit re im Zimmer, zum Teilen der Nacht,
hot se e Begleitperson mitgebracht.
Der Ablauf donn ab moijens, fascht ohne Rast,
Politik, Geschichte, in de Reichstag – un was halt noch sou, uf e Daagesoddnung basst.
Gebildet wie Sau, viel glernt und ah gsehn,
wolle se Owends noch e bissel dorsch die Gasse gehn.
Bildung is wischdisch, des is jo klar,
doch ohne de Woi- bleibt Bildung u-fruchtbar.
Also om Owend, zur geistigen Pflege,
gäits donn noch mit de onnere Hoheite fott – ohna hewe.
Doch irgendwonn, wies halt sou kimmt,
war schluss mit Lustig – de ledschde Drink.
Zurück in de Stubb, falle se ins Bett noi gonz g‘schafft,
jetzt wurds ah Zeit, nett dass ma moijens de Zugg noch verbasst.
Ah unser Kennischin legt sich uff ihr Kron‘ mit Bedacht,
die Begleitung debei – sou, wie ausgemacht.
Noch de Tatort im Fernseh – gonz normal,
wonn mers Schnarsche net heern will – is des optimal.
Sou ligge se friedlich, die Deck bis zum Kinn,
im Traum – do fliegt grad – de Kommissar aus Berlin.
Doch plötzlich donn in der Nacht, so geije halb vier,
do wackelts bei‘re – on de Zimmerdier.
Im Schloof uff de Flur gewondelt, uff de Such noochem Kloo,
steht uff ohmol ohns, barfuß, mit ball garnix mäi oh.
Klobbt on die Dier der Käniglichkeit – erscht sacht, donn mit Kraft,
sucht ehr Zimmer, orra ohner ders schafft.
Die Svenja am Träume ganz friedlich und still,
konn die Panik net häre, de Krimi war schrill.
Do muscht halt weiter hämmern im Gang kreiz un quer,
mit Nochdruck- als wärscht von de Stättisch Feierwehr.
Newedroh, der Schriesemer Adel, vor Ongscht schun gonz starr,
denge sisch blous, „do droht doch Gefahr“.
En Oibrecher, „der will bestimmt noi, donn hollt der uns raus,
mach blous ned uff, der nimmt uns noch aus“.
Aah die onnare Gäschd sin verwirrt bis entsetzt,
„was‘n lous do drauße? Wer hot die donn versetzt?!“
En halbnackte Mensch im Hotellflur bei Nacht,
klobbt wie fariggd, hot fascht die Deer umgemacht.
Nooch Stunne der Verzweiflung un kohns mäscht uff,
denkt sisch die Schattegstallt – donn gewwisch halt uff,
do schloof ich halt drauße, vor de Deer uff de Matt,
was soll ich donn mache, ich bin longsam platt.
Drauß poofe, des musst se donn Gott sei Donk net,
denn Svenja fällt uf, „es is jo gonz leer in moim Bett“.
Geit onns Bad, doch kohner mäscht „piep“,
wie donn ah, wonn se vor de Zimmerdier liegt.
Sie mäschd brummlisch uff die Deer un donn muss se lache-
„des gibbts doch net- was treibscht du donn fer Sache?!“.
Die Nacht war gerettet, ab ins Bett die zwee,
sogar Schriese konnt noch schloofe – is – des – net – schee?
Doch wer war´s jetzt, des Wunner, des nächtliche Stick?
Die Antwort krigter ehr Leit- fehr uns gonz zum Glick.
Der schlofwandelnde Störefried, barfuß im Adamsgewond,
war Meike moi Schwester – in Hemschbach bekonnt.
Mundschenk schenk ma oi uff den Schreck, un des net zu knapp:
die kriggt fun uns eh Halskett, fer die Hotelzimmerkart.
Ledschd Johr on Kerwe, die Sperrstund hott schun geleit,
warn e paar – noch net fer die Nachtruh bereit.
Alla ab in en Gaade in de Schloßparkstrooß,
im Schlepptau – do war die gonz Bloos,
Freunde, Nochbarn, Ohverwonde,
flüschdische Leit, die ma kaum kannte,
in gesellischer, un heitr´a Runde,
gings bis weit nooch, de Geischdastunde.
Ehr misst wisse in dem Haus in derre Stooß,
gibt’s fer dringende Bederfnisse – glei zwoo Kloos!
Die wurde in derre Nacht ah rege genutzt,
die Hausherrin, hot die vorher extra noch gebutzt.
Mer waas nimmäi so genau wonn‘s ferddisch war,
awwa späit wurd’s in dere schäine Gaddebar.
Om Daag druff, es war Somsdaag, gäit die Hausherrin in ihrn Gaade,
roohmt e bissel uff un prüft die Gemengelage,
regt sisch uff, weil e paar Mehlaare – sou dumme,
hawwe statt em Aschebescher de Rase genumme.
Sommelt fluchend ausm Grieh die Kippe in de Dreckohmer noi,
mohnt en Kumpel, „was werd des donn do hinne soi?“
Fun weitem schdischdare e Bembeldos ins Aag,
die do achtlos in de Konifere lag,
un do newedroh, sie fällt schier um,
liggd en Kotz- un en Scheißhaufe rum!
Sie hot genau geguggd, die Haufe warn ähnlisch,
braun g´färbt – un beide schee sähmisch.
Awwer anhand fun Brogge, on ohhnare Stell war schnell klar,
was oral un was rektal rauskumme war.
Der Übeltäter hot sisch bis heit net entschuldischd orra erklärt,
warum´ohm bei zwo Abborde im Haus, de Haufe im Gaade ausm Arsch naus fährt.
Isch als Parre fordder disch heit öffentlisch uff,
geh niwwa zu’s Bergbolds un klär des!!! Om beschde, net im Suff.
Gonz ehrlisch, wär isch du, mer gängs beschisse,
hoschd denne beim drigge, ah noch de Holz-Zaun verrisse!
Isch saags eisch ehr Leit, un des is gewiss,
dass en Gaade kohn Platz fer en Scheißhaufe is.
Mundschenk moin Blutdruck is net in de Reih,
schenk oi, uff den Scheißhaufe bei Bergbolds – die Sauerei!
Oh Thema in eigener Sache muss jetz noch soin,
des Johr is 50- jährisches Jübiläum fum Kerwe- und Heimat-Varoin.
Aussem Verkehrsvaroin raus, die Sach war verzwickelt,
hot sich de Kerwevaroin entwickelt.
50 Johr Kerwe der Neuzeit heest´s om Ende:
es war immer en Kompf mit de Elemende!
De erschte, erschte Vorsitzende, Hons Obscht – net gelorre,
hot mim Michels Hons zomme on ohm Strick gezorre.
Die zwee häwwe die kloohne Kerweflomm betracht,
un mit denne e groußes Feier gemacht.
Bei de Schlossgass-Ohwohner konn sisch Hemschbach ah net genug bedonke,
200 Daag long Kerwe – des gäiht uff die Flonke!
Hunnerde Helfer, des konn ich heit saare,
häwwe mit Herzblut geholfe, die Tradition zu bewahre.
Sou e Stroßefescht iwwa 50 Johr zu erhalte,
koscht Kraft un Nerve, un Zeitgeischd – zum gestalde.
Höhe un Tiefe gibt’s iwwerall,
des awwer is de Kerwe – scheißegal.
Noochweislich ist unsa Kerwe schun 535 Johr alt,
sou alt, wätt ah ko Kuh im Ourewald.
Ich waas, dass die Kerwe immer in Hemschbäscher Kepp existiert,
egal welles Arschloch Deitschlond regiert!
Ob braunes Tausendjähriges Reich, Kalifat, orra blaues Wunna,
die Hemschbäscher Kerwe gäiht niemols unna!
Ich trink jetz e Bier uff unsa Erwe,
Prost ehr Leit uff die Hemsbächer Kerwe!
Jetzt bin ich fertig ehr Hemsbäscher Leit,
un geb eisch mit ‘me Gebet Geleit.